Mijmerdingen

Toen ik met dit blog begon, waren het meestal bekenden die mijn posts lazen. Later heb ik een openbaar account aangemaakt op Instagram en daarna kwamen er ook lezers bij die mij in het echt niet kennen.  De laatste tijd gebeurt het wel eens dat mensen die me op mijn Mijmerdingen-account volgen, me ook persoonlijk willen volgen. Het voelt heel onaardig, maar op die verzoeken ga ik niet in. Op mijn persoonlijke account staan foto's van mijn kinderen, details over waar ik woon en andere persoonlijke dingen, en die wil ik niet laten zien aan mensen die ik in het echte leven niet ken. Dus, sorry als jij dat was. Het is niet onvriendelijk bedoeld. (Had ik ook maar geen link naar mijn persoonlijke account in mijn profiel moeten zetten… Die heb ik nu maar weggehaald.) Het bracht me wel op het idee van deze blogpost: voor wie mij wat beter wil leren kennen. Misschien zijn er dingen bij die mijn vrienden niet eens weten.  Daar gaan we dan… Een van mijn hobby’s is reizen, zeg ik altijd....

‘Gedachten en verhalen van een chaotische boekenwurm,’ dat is de ondertitel van mijn blog. Vandaag heb ik eindelijk een verhaal. Ik heb een paar weken geleden meegedaan aan de wekelijkse schrijfopdracht van Schrijven Online.  (Als je me wilt opzoeken op het forum, kun je me vinden onder de naam Elin.) Inspiratie Ik ben vanochtend met goede moed opgestaan. Mijn mooiste schrijfblok ligt op tafel, mijn beste pen ligt ernaast. Maar wat nu? De lege pagina staart me aan. Ik zucht diep. Ik bekijk mijn vakantiehuisje wat beter. Het is ingericht met oude voorwerpen. In de woonkamer ligt een stapel oude koffers. Zoiets wil ik thuis ook. Zou er een winkelnaam of fabrikant op staan? Ik bekijk de bovenste koffer, maar zie nergens een merk. De middelste koffer is een grijze kartonachtige, met metalen hoeken. Ik open hem. Geen naam. Wel een vel vergeeld papier, dubbelgevouwen. Een beetje gekreukeld, alsof het ooit nat geweest is.  Ik vouw het papier open en lees: Aan wie dit leest Het is m...

Tot twee jaar geleden keek ik bijna nooit naar het nieuws. Ik kreeg wel zijdelings mee wat er in de wereld gebeurde, maar ik deed mijn best om er geen directe beelden van te zien. Omdat het me allemaal erg aangrijpt. Er is onnoemelijk veel leed op de wereld en als ik dat van nabij volg, kan ik niet meer functioneren. Ik leef te veel mee, ben te gevoelig. Ik herken me in de beschrijving van hooggevoeligheid, en als ik met andere HSP's samen ben kom ik daar ook eerlijk voor uit. Maar ik probeer het niet te veel ter sprake te brengen bij de rest van de mensheid, ongeveer 80%, die zich er weinig bij kan voorstellen dat het leed van andere mensen mij kan veranderen in een snikkend hoopje ellende. Ik wapen me tegen het onbegrip. (En ja, ik vind het ook fijn als iedereen me aardig vindt, ik geef het toe.) Het nieuws van een afstand meekrijgen werkte redelijk voor mij, totdat corona kwam. Ik wilde op de hoogte blijven, op een manier die bij mij past. Zo kwam ik bij nieuwswebsites terecht. ...

Aan het begin van vorig jaar besloot ik om eens vast te leggen wat ik lees. Ik wilde mezelf zo aansporen om boeken uit te lezen, want dat schoot er nogal eens bij in. En ik vond het wel interessant om te zien hoeveel ik nu eigenlijk lees en wat dan precies. Ik had er geen plan voor of zo. Ik las gewoon waar ik toevallig tegenaan liep. (Sommige mensen hebben leesdoelen, bijvoorbeeld 365 boeken in een jaar lezen . Heel interessant om te volgen, maar zelf waag ik me er niet aan.) Ik heb alleen de boeken genoteerd die ik uit gelezen heb. Er staan boeken op de lijst waar ik in juni mee begon en die ik in december uit had. Ik ga hier niet de hele lijst neerzetten, maar wel de meest indrukwekkende boeken. En wat me opviel aan mijn leesgedrag. Wat ik zelf wel interessant vond was dat ik blijkbaar VEEL meer e-books uitlees dan echte (papieren) boeken.  In totaal heb ik 34 boeken uitgelezen, waarvan 24 voor de eerste keer. 4 eigen boeken, 1 geleend boek, 29 van de bibliotheek. 14 non-fictie,...

Leuk hoor, schrijf ik eindelijk weer eens een blogpost en dan is het zo’n deprimerend onderwerp. Maar ja. Actueel is het wel, voor mij in ieder geval. Als de dagen korter worden, heeft dat invloed op mijn gemoedstoestand. Ik heb gelezen dat mensen met AD(H)D gemiddeld vaker last hebben van een winterdip of -depressie, met name vrouwen. Het heeft allemaal te maken met een gebrek aan daglicht, en de een is daar gevoeliger voor dan de ander. (Ik vraag me wel eens af: hoe pakken de mensen die bovenin Finland wonen dit probleem aan? Daar is nog veel minder daglicht dan bij ons, soms blijft het zelfs wekenlang donker. Iedereen gratis op vakantie naar Spanje, zou ik zeggen.) Een paar symptomen van de winterdip zijn: moeite om ‘s ochtends op te staan je lusteloos en gedeprimeerd voelen te veel eten somberheid vermoeidheid slecht humeur minder of geen behoefte aan sociale contacten minder zin om naar buiten te gaan minder zin om actief te zijn Ik merk ook dat een aantal ADD-kenmerken ster...

Ik heb een haat-liefdeverhouding met deadlines. Aan de ene kant heb ik ze nodig om dingen gedaan te krijgen, maar aan de andere kant word ik er soms extreem zenuwachtig van.  In het boek Opgeruimd leven met ADHD las ik: Mensen met ADHD zijn geneigd om sterk te reageren op prikkels van buitenaf en ontplooien minder initiatieven vanuit zichzelf. Pas als een of andere externe gebeurtenis je dwingt om te reageren, kom je in actie. Veel ADHD’ers vergroten hun motivatie voor vervelende klusjes door ze uit te stellen totdat ze echt moeten gebeuren. Ze gebruiken uitstel om op gang te komen.  Dat is voor mij allemaal herkenbaar. Zo zouden veel van mijn planten het overleefd hebben als ze hadden kunnen zeggen: Als je me nu geen water geeft, ben ik over drie dagen dood.  Lege batterijen inleveren doe ik bij voorkeur als ik bijna ga verhuizen. Want dan kan ik het niet langer uitstellen. Zomerkleren opbergen aan het einde van de zomer? Klinkt goed, maar bij mij liggen ze meestal op ...