Posts

Gevoelig

Afbeelding
Tot twee jaar geleden keek ik bijna nooit naar het nieuws. Ik kreeg wel zijdelings mee wat er in de wereld gebeurde, maar ik deed mijn best om er geen directe beelden van te zien. Omdat het me allemaal erg aangrijpt. Er is onnoemelijk veel leed op de wereld en als ik dat van nabij volg, kan ik niet meer functioneren. Ik leef te veel mee, ben te gevoelig. Ik herken me in de beschrijving van hooggevoeligheid, en als ik met andere HSP's samen ben kom ik daar ook eerlijk voor uit. Maar ik probeer het niet te veel ter sprake te brengen bij de rest van de mensheid, ongeveer 80%, die zich er weinig bij kan voorstellen dat het leed van andere mensen mij kan veranderen in een snikkend hoopje ellende. Ik wapen me tegen het onbegrip. (En ja, ik vind het ook fijn als iedereen me aardig vindt, ik geef het toe.) Het nieuws van een afstand meekrijgen werkte redelijk voor mij, totdat corona kwam. Ik wilde op de hoogte blijven, op een manier die bij mij past. Zo kwam ik bij nieuwswebsites terecht.

Leeslijst

Afbeelding
Aan het begin van vorig jaar besloot ik om eens vast te leggen wat ik lees. Ik wilde mezelf zo aansporen om boeken uit te lezen, want dat schoot er nogal eens bij in. En ik vond het wel interessant om te zien hoeveel ik nu eigenlijk lees en wat dan precies. Ik had er geen plan voor of zo. Ik las gewoon waar ik toevallig tegenaan liep. (Sommige mensen hebben leesdoelen, bijvoorbeeld 365 boeken in een jaar lezen . Heel interessant om te volgen, maar zelf waag ik me er niet aan.) Ik heb alleen de boeken genoteerd die ik uit gelezen heb. Er staan boeken op de lijst waar ik in juni mee begon en die ik in december uit had. Ik ga hier niet de hele lijst neerzetten, maar wel de meest indrukwekkende boeken. En wat me opviel aan mijn leesgedrag. Wat ik zelf wel interessant vond was dat ik blijkbaar VEEL meer e-books uitlees dan echte (papieren) boeken.  In totaal heb ik 34 boeken uitgelezen, waarvan 24 voor de eerste keer. 4 eigen boeken, 1 geleend boek, 29 van de bibliotheek. 14 non-fictie, 20

Winterdip

Afbeelding
Leuk hoor, schrijf ik eindelijk weer eens een blogpost en dan is het zo’n deprimerend onderwerp. Maar ja. Actueel is het wel, voor mij in ieder geval. Als de dagen korter worden, heeft dat invloed op mijn gemoedstoestand. Ik heb gelezen dat mensen met AD(H)D gemiddeld vaker last hebben van een winterdip of -depressie, met name vrouwen. Het heeft allemaal te maken met een gebrek aan daglicht, en de een is daar gevoeliger voor dan de ander. (Ik vraag me wel eens af: hoe pakken de mensen die bovenin Finland wonen dit probleem aan? Daar is nog veel minder daglicht dan bij ons, soms blijft het zelfs wekenlang donker. Iedereen gratis op vakantie naar Spanje, zou ik zeggen.) Een paar symptomen van de winterdip zijn: moeite om ‘s ochtends op te staan je lusteloos en gedeprimeerd voelen te veel eten somberheid vermoeidheid slecht humeur minder of geen behoefte aan sociale contacten minder zin om naar buiten te gaan minder zin om actief te zijn Ik merk ook dat een aantal ADD-kenmerken sterker

Deadlines

Afbeelding
Ik heb een haat-liefdeverhouding met deadlines. Aan de ene kant heb ik ze nodig om dingen gedaan te krijgen, maar aan de andere kant word ik er soms extreem zenuwachtig van.  In het boek Opgeruimd leven met ADHD las ik: Mensen met ADHD zijn geneigd om sterk te reageren op prikkels van buitenaf en ontplooien minder initiatieven vanuit zichzelf. Pas als een of andere externe gebeurtenis je dwingt om te reageren, kom je in actie. Veel ADHD’ers vergroten hun motivatie voor vervelende klusjes door ze uit te stellen totdat ze echt moeten gebeuren. Ze gebruiken uitstel om op gang te komen.  Dat is voor mij allemaal herkenbaar. Zo zouden veel van mijn planten het overleefd hebben als ze hadden kunnen zeggen: Als je me nu geen water geeft, ben ik over drie dagen dood.  Lege batterijen inleveren doe ik bij voorkeur als ik bijna ga verhuizen. Want dan kan ik het niet langer uitstellen. Zomerkleren opbergen aan het einde van de zomer? Klinkt goed, maar bij mij liggen ze meestal op de bodem van d

De man met de laptop

Afbeelding
Ik vind het leuk om mensen te observeren. Ik luister naar hun gesprekken, bestudeer hun onderlinge verhoudingen, probeer erachter te komen wie ze zijn en wat ze doen en hoe hun leven is.  Soms probeer ik daarvan ook iets op te schrijven, omdat dat een goede oefening is en ook omdat ik het wil onthouden. Afgelopen zomer, op de terugweg van onze minivakantie, waren wij als gezin op een zondagmiddag in een binnenspeeltuin. Onze kinderen waren aan het spelen en mijn man en ik zaten aan een tafel in een rustig gedeelte, achter glas, waardoor je het speelgedeelte kon zien. Er waren ook tafels dichtbij de speeltoestellen, maar daar zat je midden in de kakofonie van spelende kinderen. Het deel waar wij zaten was waarschijnlijk 's avonds een Oosters ‘all you can eat’-restaurant. Het was er die middag heerlijk rustig.  Wij zaten in de hoek waar de muur en het glas samen kwamen en een paar tafels verderop zat een man. Verder was het leeg. De man was nog jong, maar al een beetje kalend, en zat

Een nieuw project

Afbeelding
Het is al even geleden dat ik hier iets schreef. De zomervakantie is al lang en breed voorbij en er vallen inmiddels bladeren van de bomen. Toch lukte het me tot nu toe niet erg om in een schrijfflow te komen.  Ik ben eigenlijk pas deze week weer begonnen met wat ik ‘het echte werk’ noem: iets doen waardoor er ooit misschien een keer een boek van mij op een plank zou kunnen staan. Tot die tijd was ik bezig met wennen aan vroeg opstaan, slaap inhalen en bijkomen. De eerste tijd na de zomervakantie, of welke schoolvakantie dan ook, lijkt het alsof ik last heb van een jetlag. Een beetje hetzelfde als wanneer de winter- of zomertijd begint. Dat duurt meestal een week en dan ben ik eraan gewend. Nu duurde het iets langer omdat er ook nog een paar extreem korte nachten tussen zaten. Maar goed. I’m back :) en ik ben aan het nadenken over het boek dat ik wil gaan schrijven. Ik zit namelijk in een onwennige situatie: ik heb nog geen idee wat ik ga schrijven. Nou ja, ik heb wat vage idee├źn. Maar

Hoe het was

Afbeelding
Misschien wordt het eens tijd voor een update over de hotel(mini)vakantie. Ik had eerst een heel stuk geschreven over wat we hebben gedaan en hoe het hotel beviel en wat voor weer het was, maar daarmee verveelde ik mezelf nogal en ik dacht: dit is tenslotte geen reisblog. Dus ik heb het even wat ingekort. ADD-vriendelijk? De inpakstress van tevoren bleek niet veel minder te zijn dan voor een vakantie in een huisje of stacaravan, al hoefden we natuurlijk minder mee te nemen. Geen wc-papier, hagelslag of theedoeken. Maar we zouden 's ochtends om half 9 proberen te vertrekken, met uitloop tot half 10 (het werd 9.41). En dus kon ik vrij lastig mijn inpakstrategie toepassen. Ik ben erachter gekomen waarom ik een last minute-inpakker ben: ik wil graag ALLES bij elkaar zien wat ik mee wil nemen. Dus verzamel ik het meestal in de loop van een paar uur op een groot oppervlak, liefst een tweepersoonsbed, per categorie gestapeld of neergelegd. Dan kijk ik hoeveel tassen of koffers ik nodig he