Mijmerdingen

Het is even geleden dat ik hier iets heb geschreven. Dat kwam deels door de winterdip, deels doordat ik (geïnspireerd door het nieuwe jaar) nadacht over mijn keuzes in 't leven, en deels door het ondefinieerbare ADD*-ingrediënt.  Dat laatste is een fenomeen waardoor ik van de ene op de andere dag geen motivatie meer kan opbrengen voor iets waar ik vóór die tijd veel plezier in heb gehad. Het gaat dan meestal om dingen voor mezelf, bijvoorbeeld hobby's of werk. Het komt voor zover ik weet (gelukkig) niet voor bij dingen die ik doe voor anderen. Of misschien blijf ik die dingen langer doen uit plichtsbesef.  In ieder geval wil het ADD-brein gewoon af en toe ineens 'iets anders'. Ik heb jaren de droom gehad om een boek te schrijven en later voornamelijk de behoefte om veel te oefenen met schrijven, waar dan ooit wel eens een boek uit zou voortkomen.  En toen van de ene op de andere dag was dat voorbij. Niet dat ik nu helemaal niet meer schrijf. Ik heb nog steeds een  da...

‘Gedachten en verhalen van een chaotische boekenwurm,’ dat is de ondertitel van mijn blog. Vandaag heb ik eindelijk een verhaal. Ik heb een paar weken geleden meegedaan aan de wekelijkse schrijfopdracht van Schrijven Online.  (Als je me wilt opzoeken op het forum, kun je me vinden onder de naam Elin.) Inspiratie Ik ben vanochtend met goede moed opgestaan. Mijn mooiste schrijfblok ligt op tafel, mijn beste pen ligt ernaast. Maar wat nu? De lege pagina staart me aan. Ik zucht diep. Ik bekijk mijn vakantiehuisje wat beter. Het is ingericht met oude voorwerpen. In de woonkamer ligt een stapel oude koffers. Zoiets wil ik thuis ook. Zou er een winkelnaam of fabrikant op staan? Ik bekijk de bovenste koffer, maar zie nergens een merk. De middelste koffer is een grijze kartonachtige, met metalen hoeken. Ik open hem. Geen naam. Wel een vel vergeeld papier, dubbelgevouwen. Een beetje gekreukeld, alsof het ooit nat geweest is.  Ik vouw het papier open en lees: Aan wie dit leest Het is m...

Ik heb een haat-liefdeverhouding met deadlines. Aan de ene kant heb ik ze nodig om dingen gedaan te krijgen, maar aan de andere kant word ik er soms extreem zenuwachtig van.  In het boek Opgeruimd leven met ADHD las ik: Mensen met ADHD zijn geneigd om sterk te reageren op prikkels van buitenaf en ontplooien minder initiatieven vanuit zichzelf. Pas als een of andere externe gebeurtenis je dwingt om te reageren, kom je in actie. Veel ADHD’ers vergroten hun motivatie voor vervelende klusjes door ze uit te stellen totdat ze echt moeten gebeuren. Ze gebruiken uitstel om op gang te komen.  Dat is voor mij allemaal herkenbaar. Zo zouden veel van mijn planten het overleefd hebben als ze hadden kunnen zeggen: Als je me nu geen water geeft, ben ik over drie dagen dood.  Lege batterijen inleveren doe ik bij voorkeur als ik bijna ga verhuizen. Want dan kan ik het niet langer uitstellen. Zomerkleren opbergen aan het einde van de zomer? Klinkt goed, maar bij mij liggen ze meestal op ...

Ik vind het leuk om mensen te observeren. Ik luister naar hun gesprekken, bestudeer hun onderlinge verhoudingen, probeer erachter te komen wie ze zijn en wat ze doen en hoe hun leven is.  Soms probeer ik daarvan ook iets op te schrijven, omdat dat een goede oefening is en ook omdat ik het wil onthouden. Afgelopen zomer, op de terugweg van onze minivakantie, waren wij als gezin op een zondagmiddag in een binnenspeeltuin. Onze kinderen waren aan het spelen en mijn man en ik zaten aan een tafel in een rustig gedeelte, achter glas, waardoor je het speelgedeelte kon zien. Er waren ook tafels dichtbij de speeltoestellen, maar daar zat je midden in de kakofonie van spelende kinderen. Het deel waar wij zaten was waarschijnlijk 's avonds een Oosters ‘all you can eat’-restaurant. Het was er die middag heerlijk rustig.  Wij zaten in de hoek waar de muur en het glas samen kwamen en een paar tafels verderop zat een man. Verder was het leeg. De man was nog jong, maar al een beetje kalend, e...

Het is al even geleden dat ik hier iets schreef. De zomervakantie is al lang en breed voorbij en er vallen inmiddels bladeren van de bomen. Toch lukte het me tot nu toe niet erg om in een schrijfflow te komen.  Ik ben eigenlijk pas deze week weer begonnen met wat ik ‘het echte werk’ noem: iets doen waardoor er ooit misschien een keer een boek van mij op een plank zou kunnen staan. Tot die tijd was ik bezig met wennen aan vroeg opstaan, slaap inhalen en bijkomen. De eerste tijd na de zomervakantie, of welke schoolvakantie dan ook, lijkt het alsof ik last heb van een jetlag. Een beetje hetzelfde als wanneer de winter- of zomertijd begint. Dat duurt meestal een week en dan ben ik eraan gewend. Nu duurde het iets langer omdat er ook nog een paar extreem korte nachten tussen zaten. Maar goed. I’m back :) en ik ben aan het nadenken over het boek dat ik wil gaan schrijven. Ik zit namelijk in een onwennige situatie: ik heb nog geen idee wat ik ga schrijven. Nou ja, ik heb wat vag...

Sommige mensen vinden het leuk om tegelijk met anderen te schrijven. Samen in een ruimte, op een schrijfvakantie, of verbonden via internet. Bijvoorbeeld met writing sprints via Youtube. Ze worden dan gemotiveerd door het idee dan anderen op dat moment ook aan het schrijven zijn. Veel schrijvers houden van wat drukte om zich heen en gaan met hun laptop in een koffietentje zitten. Of als dat om een of andere reden (een pandemie of zo) niet kan, luisteren ze naar geluiden van koffietentjes (klik op het koffiekopje voor een voorbeeld). Voor mij werken al die dingen niet. Wel voor even misschien. Ik heb wel eens een half uur aan een tafeltje bij de Hema gezeten en een idee voor een scène van mijn boek opgeschreven. Niet op mijn laptop maar op mijn telefoon, want ik val liever niet op. En ik heb wel eens schrijfoefeningen gedaan in de wachtruimte bij het zwembad, terwijl mijn kinderen les hadden.  Maar voor het echte werk wil ik langere tijd alleen zijn, in een vertrouwde omgeving me...

De laatste tijd wordt mijn blog weinig gelezen. Dat kan ik zien aan de statistieken (nee, ik kan niet zien wie mijn lezers zijn ;) ). Waarschijnlijk komt het deels doordat ik mijn blogposts niet meer aankondig op mijn persoonlijke Instagram-account, maar op een nieuw openbaar account. En voor zover ik het begrijp, werkt het algoritme van Instagram zo: hoe minder posts en volgers, hoe lager in de ranglijst en hoe minder mensen je kunnen zien. Dat schiet natuurlijk niet op, maar ik vind het eigenlijk niet zo erg. MAAR: dat is juist een valkuil. Aan de ene kant ben ik met dit blog begonnen om te oefenen met schrijven, gewoon voor mezelf. Maar aan de andere kant is het ook een middel om te leren delen wat ik geschreven heb. En zo te leren omgaan met kritiek, en gewoon al met het feit dat mensen het kunnen lezen. Ook zonder kritiek vind ik dat al spannend genoeg. En juist omdat het spannend is, vlucht ik er onbewust van weg en vind ik het dus niet zo erg dat er minder mensen meelezen.  ...

Hoe gaat het eigenlijk met mijn schrijfprojecten en -plannen voor dit jaar? Daar kan ik kort over zijn: niet zo goed. Naast mijn blog schrijf ik niet zoveel, alleen in mijn journal. Op 30 januari schreef ik (in mijn eerste blogpost ):  Wat ik wil gaan schrijven in 2021:  korte verhalen, blogposts, schrijfoefeningen, observaties van de wereld om me heen .  Misschien ga ik verder aan mijn boek of begin ik aan een nieuw project.  Ook wil ik mezelf meer pushen om wat ik geschreven heb te delen met anderen. Bijvoorbeeld door dit blog. En door mee te doen met de wekelijkse schrijfopdracht van Schrijven Online . Wat heb ik daarvan gedaan? Ik heb natuurlijk blogposts geschreven en gedeeld, dat is wel een vooruitgang en echt iets nieuws voor mij. Ik heb welgeteld één keer meegedaan met de wekelijkse schrijfopdracht van Schrijven Online . Ik kreeg goede reacties, iemand vroeg zelfs of ik de week daarna weer mee wilde doen. Dat was ik ook echt van plan, maar het is niet gel...

Als je mij toen ik 11 was had gevraagd waarom ik een dagboek bijhield, had ik waarschijnlijk gezegd: “Omdat ik het leuk vind.” In de loop van de tijd zijn er wel wat redenen bijgekomen.   Vastleggen Het lijkt nogal veel van het goede om 83.000 woorden in een jaar te journalen, zoals ik vorig jaar deed, maar ik vind het wel een mooi idee dat ik een veelbewogen jaar zo uitgebreid gedocumenteerd heb. Veelbewogen door de opkomst van corona, maar voor mij ook door de verhuizing uit Zeeland na 16 jaar. Daar kwamen veel emoties bij kijken die ik lekker van me afgeschreven heb. En als ik nu lees over onze zoektocht naar een huis, leest het bijna als een spannend verhaal, met net op het nippertje een goede afloop. We wilden in de zomervakantie verhuizen, maar die kans werd steeds kleiner. Tot eind juni het verlossende woord kwam dat we nummer 1 waren geworden bij een loting voor een huurhuis. Het was echt een wonder, en ik ben blij dat ik dat heb vastgelegd. Mijn journal fungeert soms ook a...

Toen ik 11 jaar was begon ik een dagboek bij te houden. Eerst schreef ik in een schrift en daarna kwamen er dagboeken met sloten. Met sleuteltjes die soms alarmerend veel op elkaar leken, en inderdaad op zo'n beetje alle dagboeksloten bleken te passen. (Oeps...) Ik heb soms bladzijden volgeschreven die zo ontzettend saai zijn dat ik er bijna bij in slaap val als ik ze nu weer lees. Ik heb weleens delen van een dagboek verbrand in een woedende poging om mijn gevoelens voor iemand te vergeten. Ik heb me weleens voorgenomen om een jaar lang elke dag te schrijven, wat vaak niet lukte, maar dan schreef ik wel de datum en: Sorry, ik heb nu geen tijd! (Ik was een jaar of 15…) Soms schreef ik langere tijd niet, maar altijd kwam ik toch weer terug bij mijn dagboek. Rond het jaar 2000 was het tijdperk van de papieren dagboeken voor mij voorbij en begon ik te typen in Word. De laatste jaren schrijf ik eerst in Google Docs op mijn telefoon of laptop en daarna plak ik het in een Word-document...