Mijmerdingen

Misschien wordt het eens tijd voor een update over de hotel(mini)vakantie. Ik had eerst een heel stuk geschreven over wat we hebben gedaan en hoe het hotel beviel en wat voor weer het was, maar daarmee verveelde ik mezelf nogal en ik dacht: dit is tenslotte geen reisblog. Dus ik heb het even wat ingekort. ADD-vriendelijk? De inpakstress van tevoren bleek niet veel minder te zijn dan voor een vakantie in een huisje of stacaravan, al hoefden we natuurlijk minder mee te nemen. Geen wc-papier, hagelslag of theedoeken. Maar we zouden 's ochtends om half 9 proberen te vertrekken, met uitloop tot half 10 (het werd 9.41). En dus kon ik vrij lastig mijn inpakstrategie toepassen. Ik ben erachter gekomen waarom ik een last minute-inpakker ben: ik wil graag ALLES bij elkaar zien wat ik mee wil nemen. Dus verzamel ik het meestal in de loop van een paar uur op een groot oppervlak, liefst een tweepersoonsbed, per categorie gestapeld of neergelegd. Dan kijk ik hoeveel tassen of koffers ik nodig he...

Door alles wat ik eerder schreef over introvert en snel overprikkeld zijn en mijn grote voorliefde voor alleen thuis zijn, zou je kunnen denken dat ik de zomervakantie vreselijk vind. Maar zeker in de eerste weken is dat niet zo. Ik vind het heel fijn dat ik niet meer om kwart over 6 hoef op te staan, want ik ben geen ochtendmens. Het is lekker rustig dat zwemles stil ligt. Ik vind het fijn dat de kinderen kunnen uitrusten na een lang schooljaar en dat we met z’n allen leuke dingen kunnen doen. Pas na gemiddeld een week of vier begin ik er wat meer last van te krijgen dat het nogal druk is om me heen. Maar dan is het ook alweer bijna voorbij. (Dit schrijf ik nog heel optimistisch op de derde dag van de zomervakantie.) We gaan binnenkort een paar dagen op vakantie. Zoals gewoonlijk in Nederland. We willen ook graag eens naar het buitenland, maar met é én inkomen en vijf mensen is dat een beetje te duur. En dit is misschien ook niet het juiste jaar daarvoor :|  We hebben deze keer e...

Sommige mensen vinden het leuk om tegelijk met anderen te schrijven. Samen in een ruimte, op een schrijfvakantie, of verbonden via internet. Bijvoorbeeld met writing sprints via Youtube. Ze worden dan gemotiveerd door het idee dan anderen op dat moment ook aan het schrijven zijn. Veel schrijvers houden van wat drukte om zich heen en gaan met hun laptop in een koffietentje zitten. Of als dat om een of andere reden (een pandemie of zo) niet kan, luisteren ze naar geluiden van koffietentjes (klik op het koffiekopje voor een voorbeeld). Voor mij werken al die dingen niet. Wel voor even misschien. Ik heb wel eens een half uur aan een tafeltje bij de Hema gezeten en een idee voor een scène van mijn boek opgeschreven. Niet op mijn laptop maar op mijn telefoon, want ik val liever niet op. En ik heb wel eens schrijfoefeningen gedaan in de wachtruimte bij het zwembad, terwijl mijn kinderen les hadden.  Maar voor het echte werk wil ik langere tijd alleen zijn, in een vertrouwde omgeving me...

De laatste tijd wordt mijn blog weinig gelezen. Dat kan ik zien aan de statistieken (nee, ik kan niet zien wie mijn lezers zijn ;) ). Waarschijnlijk komt het deels doordat ik mijn blogposts niet meer aankondig op mijn persoonlijke Instagram-account, maar op een nieuw openbaar account. En voor zover ik het begrijp, werkt het algoritme van Instagram zo: hoe minder posts en volgers, hoe lager in de ranglijst en hoe minder mensen je kunnen zien. Dat schiet natuurlijk niet op, maar ik vind het eigenlijk niet zo erg. MAAR: dat is juist een valkuil. Aan de ene kant ben ik met dit blog begonnen om te oefenen met schrijven, gewoon voor mezelf. Maar aan de andere kant is het ook een middel om te leren delen wat ik geschreven heb. En zo te leren omgaan met kritiek, en gewoon al met het feit dat mensen het kunnen lezen. Ook zonder kritiek vind ik dat al spannend genoeg. En juist omdat het spannend is, vlucht ik er onbewust van weg en vind ik het dus niet zo erg dat er minder mensen meelezen.  ...

Zoals veel mensen die van schrijven houden, ben ik introvert. Niks mis mee, we zijn zelfs de laatste jaren helemaal in. Er worden boeken over ons geschreven, websites en blogs opgericht. We zijn erg interessant ;) Voor mij is het gewoon een deel van mijn persoonlijkheid dat ik heel normaal vind. In deze coronatijd is het vaak een voordeel omdat ik toch al van nature afstand houd, mensen buiten mijn familie niet zomaar aanraak en geen feestnummer ben. Er is alleen wel één groot nadeel: het thuisonderwijs.  Introvert zijn betekent onder andere dat je energie kwijtraakt door bij andere mensen te zijn en juist energie krijgt van alleen zijn. Dus in normale tijden heb ik de eerste week na de kerstvakantie nodig om bij te komen en op te laden. Heel gezellig met z'n vijven thuis, maar na twee weken is het wel genoeg geweest. Zeker in de winter, als ik toch al minder energie heb. Die eerste week verwacht ik dus niet al te veel van mezelf. Maar nu viel ik meteen met mijn neus in het thuiso...