Mijmerdingen

Leuk hoor, schrijf ik eindelijk weer eens een blogpost en dan is het zo’n deprimerend onderwerp. Maar ja. Actueel is het wel, voor mij in ieder geval. Als de dagen korter worden, heeft dat invloed op mijn gemoedstoestand. Ik heb gelezen dat mensen met AD(H)D gemiddeld vaker last hebben van een winterdip of -depressie, met name vrouwen. Het heeft allemaal te maken met een gebrek aan daglicht, en de een is daar gevoeliger voor dan de ander. (Ik vraag me wel eens af: hoe pakken de mensen die bovenin Finland wonen dit probleem aan? Daar is nog veel minder daglicht dan bij ons, soms blijft het zelfs wekenlang donker. Iedereen gratis op vakantie naar Spanje, zou ik zeggen.) Een paar symptomen van de winterdip zijn: moeite om ‘s ochtends op te staan je lusteloos en gedeprimeerd voelen te veel eten somberheid vermoeidheid slecht humeur minder of geen behoefte aan sociale contacten minder zin om naar buiten te gaan minder zin om actief te zijn Ik merk ook dat een aantal ADD-kenmerken ster...

Ik heb een haat-liefdeverhouding met deadlines. Aan de ene kant heb ik ze nodig om dingen gedaan te krijgen, maar aan de andere kant word ik er soms extreem zenuwachtig van.  In het boek Opgeruimd leven met ADHD las ik: Mensen met ADHD zijn geneigd om sterk te reageren op prikkels van buitenaf en ontplooien minder initiatieven vanuit zichzelf. Pas als een of andere externe gebeurtenis je dwingt om te reageren, kom je in actie. Veel ADHD’ers vergroten hun motivatie voor vervelende klusjes door ze uit te stellen totdat ze echt moeten gebeuren. Ze gebruiken uitstel om op gang te komen.  Dat is voor mij allemaal herkenbaar. Zo zouden veel van mijn planten het overleefd hebben als ze hadden kunnen zeggen: Als je me nu geen water geeft, ben ik over drie dagen dood.  Lege batterijen inleveren doe ik bij voorkeur als ik bijna ga verhuizen. Want dan kan ik het niet langer uitstellen. Zomerkleren opbergen aan het einde van de zomer? Klinkt goed, maar bij mij liggen ze meestal op ...

Ik vind het leuk om mensen te observeren. Ik luister naar hun gesprekken, bestudeer hun onderlinge verhoudingen, probeer erachter te komen wie ze zijn en wat ze doen en hoe hun leven is.  Soms probeer ik daarvan ook iets op te schrijven, omdat dat een goede oefening is en ook omdat ik het wil onthouden. Afgelopen zomer, op de terugweg van onze minivakantie, waren wij als gezin op een zondagmiddag in een binnenspeeltuin. Onze kinderen waren aan het spelen en mijn man en ik zaten aan een tafel in een rustig gedeelte, achter glas, waardoor je het speelgedeelte kon zien. Er waren ook tafels dichtbij de speeltoestellen, maar daar zat je midden in de kakofonie van spelende kinderen. Het deel waar wij zaten was waarschijnlijk 's avonds een Oosters ‘all you can eat’-restaurant. Het was er die middag heerlijk rustig.  Wij zaten in de hoek waar de muur en het glas samen kwamen en een paar tafels verderop zat een man. Verder was het leeg. De man was nog jong, maar al een beetje kalend, e...

Het is al even geleden dat ik hier iets schreef. De zomervakantie is al lang en breed voorbij en er vallen inmiddels bladeren van de bomen. Toch lukte het me tot nu toe niet erg om in een schrijfflow te komen.  Ik ben eigenlijk pas deze week weer begonnen met wat ik ‘het echte werk’ noem: iets doen waardoor er ooit misschien een keer een boek van mij op een plank zou kunnen staan. Tot die tijd was ik bezig met wennen aan vroeg opstaan, slaap inhalen en bijkomen. De eerste tijd na de zomervakantie, of welke schoolvakantie dan ook, lijkt het alsof ik last heb van een jetlag. Een beetje hetzelfde als wanneer de winter- of zomertijd begint. Dat duurt meestal een week en dan ben ik eraan gewend. Nu duurde het iets langer omdat er ook nog een paar extreem korte nachten tussen zaten. Maar goed. I’m back :) en ik ben aan het nadenken over het boek dat ik wil gaan schrijven. Ik zit namelijk in een onwennige situatie: ik heb nog geen idee wat ik ga schrijven. Nou ja, ik heb wat vag...

Misschien wordt het eens tijd voor een update over de hotel(mini)vakantie. Ik had eerst een heel stuk geschreven over wat we hebben gedaan en hoe het hotel beviel en wat voor weer het was, maar daarmee verveelde ik mezelf nogal en ik dacht: dit is tenslotte geen reisblog. Dus ik heb het even wat ingekort. ADD-vriendelijk? De inpakstress van tevoren bleek niet veel minder te zijn dan voor een vakantie in een huisje of stacaravan, al hoefden we natuurlijk minder mee te nemen. Geen wc-papier, hagelslag of theedoeken. Maar we zouden 's ochtends om half 9 proberen te vertrekken, met uitloop tot half 10 (het werd 9.41). En dus kon ik vrij lastig mijn inpakstrategie toepassen. Ik ben erachter gekomen waarom ik een last minute-inpakker ben: ik wil graag ALLES bij elkaar zien wat ik mee wil nemen. Dus verzamel ik het meestal in de loop van een paar uur op een groot oppervlak, liefst een tweepersoonsbed, per categorie gestapeld of neergelegd. Dan kijk ik hoeveel tassen of koffers ik nodig he...

De emailservice van dit blog is veranderd. (Voor de ingewijden: Feedburner was zo flauw om ermee te stoppen en daarom is het nu Follow.it geworden.) Vandaar dat je als abonnee een anders uitziende mail krijgt. Waarschijnlijk moet je ook opnieuw bevestigen dat je de emails wilt ontvangen, dat heeft te maken met privacy. Ook het abonneren op de website gaat nu anders, niet meer via een knop bovenaan maar in het uitklapmenu aan de linkerkant.  Sorry voor het ongemak ;) Mocht er ergens iets mis gaan, laat het mij dan even weten in een reactie!

Door alles wat ik eerder schreef over introvert en snel overprikkeld zijn en mijn grote voorliefde voor alleen thuis zijn, zou je kunnen denken dat ik de zomervakantie vreselijk vind. Maar zeker in de eerste weken is dat niet zo. Ik vind het heel fijn dat ik niet meer om kwart over 6 hoef op te staan, want ik ben geen ochtendmens. Het is lekker rustig dat zwemles stil ligt. Ik vind het fijn dat de kinderen kunnen uitrusten na een lang schooljaar en dat we met z’n allen leuke dingen kunnen doen. Pas na gemiddeld een week of vier begin ik er wat meer last van te krijgen dat het nogal druk is om me heen. Maar dan is het ook alweer bijna voorbij. (Dit schrijf ik nog heel optimistisch op de derde dag van de zomervakantie.) We gaan binnenkort een paar dagen op vakantie. Zoals gewoonlijk in Nederland. We willen ook graag eens naar het buitenland, maar met é én inkomen en vijf mensen is dat een beetje te duur. En dit is misschien ook niet het juiste jaar daarvoor :|  We hebben deze keer e...