Mijmerdingen

Misschien wordt het eens tijd voor een update over de hotel(mini)vakantie. Ik had eerst een heel stuk geschreven over wat we hebben gedaan en hoe het hotel beviel en wat voor weer het was, maar daarmee verveelde ik mezelf nogal en ik dacht: dit is tenslotte geen reisblog. Dus ik heb het even wat ingekort. ADD-vriendelijk? De inpakstress van tevoren bleek niet veel minder te zijn dan voor een vakantie in een huisje of stacaravan, al hoefden we natuurlijk minder mee te nemen. Geen wc-papier, hagelslag of theedoeken. Maar we zouden 's ochtends om half 9 proberen te vertrekken, met uitloop tot half 10 (het werd 9.41). En dus kon ik vrij lastig mijn inpakstrategie toepassen. Ik ben erachter gekomen waarom ik een last minute-inpakker ben: ik wil graag ALLES bij elkaar zien wat ik mee wil nemen. Dus verzamel ik het meestal in de loop van een paar uur op een groot oppervlak, liefst een tweepersoonsbed, per categorie gestapeld of neergelegd. Dan kijk ik hoeveel tassen of koffers ik nodig he...

De emailservice van dit blog is veranderd. (Voor de ingewijden: Feedburner was zo flauw om ermee te stoppen en daarom is het nu Follow.it geworden.) Vandaar dat je als abonnee een anders uitziende mail krijgt. Waarschijnlijk moet je ook opnieuw bevestigen dat je de emails wilt ontvangen, dat heeft te maken met privacy. Ook het abonneren op de website gaat nu anders, niet meer via een knop bovenaan maar in het uitklapmenu aan de linkerkant.  Sorry voor het ongemak ;) Mocht er ergens iets mis gaan, laat het mij dan even weten in een reactie!

Door alles wat ik eerder schreef over introvert en snel overprikkeld zijn en mijn grote voorliefde voor alleen thuis zijn, zou je kunnen denken dat ik de zomervakantie vreselijk vind. Maar zeker in de eerste weken is dat niet zo. Ik vind het heel fijn dat ik niet meer om kwart over 6 hoef op te staan, want ik ben geen ochtendmens. Het is lekker rustig dat zwemles stil ligt. Ik vind het fijn dat de kinderen kunnen uitrusten na een lang schooljaar en dat we met z’n allen leuke dingen kunnen doen. Pas na gemiddeld een week of vier begin ik er wat meer last van te krijgen dat het nogal druk is om me heen. Maar dan is het ook alweer bijna voorbij. (Dit schrijf ik nog heel optimistisch op de derde dag van de zomervakantie.) We gaan binnenkort een paar dagen op vakantie. Zoals gewoonlijk in Nederland. We willen ook graag eens naar het buitenland, maar met é én inkomen en vijf mensen is dat een beetje te duur. En dit is misschien ook niet het juiste jaar daarvoor :|  We hebben deze keer e...

Sommige mensen vinden het leuk om tegelijk met anderen te schrijven. Samen in een ruimte, op een schrijfvakantie, of verbonden via internet. Bijvoorbeeld met writing sprints via Youtube. Ze worden dan gemotiveerd door het idee dan anderen op dat moment ook aan het schrijven zijn. Veel schrijvers houden van wat drukte om zich heen en gaan met hun laptop in een koffietentje zitten. Of als dat om een of andere reden (een pandemie of zo) niet kan, luisteren ze naar geluiden van koffietentjes (klik op het koffiekopje voor een voorbeeld). Voor mij werken al die dingen niet. Wel voor even misschien. Ik heb wel eens een half uur aan een tafeltje bij de Hema gezeten en een idee voor een scène van mijn boek opgeschreven. Niet op mijn laptop maar op mijn telefoon, want ik val liever niet op. En ik heb wel eens schrijfoefeningen gedaan in de wachtruimte bij het zwembad, terwijl mijn kinderen les hadden.  Maar voor het echte werk wil ik langere tijd alleen zijn, in een vertrouwde omgeving me...

De laatste tijd wordt mijn blog weinig gelezen. Dat kan ik zien aan de statistieken (nee, ik kan niet zien wie mijn lezers zijn ;) ). Waarschijnlijk komt het deels doordat ik mijn blogposts niet meer aankondig op mijn persoonlijke Instagram-account, maar op een nieuw openbaar account. En voor zover ik het begrijp, werkt het algoritme van Instagram zo: hoe minder posts en volgers, hoe lager in de ranglijst en hoe minder mensen je kunnen zien. Dat schiet natuurlijk niet op, maar ik vind het eigenlijk niet zo erg. MAAR: dat is juist een valkuil. Aan de ene kant ben ik met dit blog begonnen om te oefenen met schrijven, gewoon voor mezelf. Maar aan de andere kant is het ook een middel om te leren delen wat ik geschreven heb. En zo te leren omgaan met kritiek, en gewoon al met het feit dat mensen het kunnen lezen. Ook zonder kritiek vind ik dat al spannend genoeg. En juist omdat het spannend is, vlucht ik er onbewust van weg en vind ik het dus niet zo erg dat er minder mensen meelezen.  ...

Hoe gaat het eigenlijk met mijn schrijfprojecten en -plannen voor dit jaar? Daar kan ik kort over zijn: niet zo goed. Naast mijn blog schrijf ik niet zoveel, alleen in mijn journal. Op 30 januari schreef ik (in mijn eerste blogpost ):  Wat ik wil gaan schrijven in 2021:  korte verhalen, blogposts, schrijfoefeningen, observaties van de wereld om me heen .  Misschien ga ik verder aan mijn boek of begin ik aan een nieuw project.  Ook wil ik mezelf meer pushen om wat ik geschreven heb te delen met anderen. Bijvoorbeeld door dit blog. En door mee te doen met de wekelijkse schrijfopdracht van Schrijven Online . Wat heb ik daarvan gedaan? Ik heb natuurlijk blogposts geschreven en gedeeld, dat is wel een vooruitgang en echt iets nieuws voor mij. Ik heb welgeteld één keer meegedaan met de wekelijkse schrijfopdracht van Schrijven Online . Ik kreeg goede reacties, iemand vroeg zelfs of ik de week daarna weer mee wilde doen. Dat was ik ook echt van plan, maar het is niet gel...

Mijn oudste zoon had in het weekend afgesproken bij een klasgenoot. Ik ging hem brengen en maakte kennis met de moeder van de klasgenoot. Ze zitten op het voortgezet speciaal onderwijs. Het was pas de tweede keer sinds het begin van het schooljaar dat ik een andere moeder ontmoette, dus het was leuk om haar even te spreken. En het geeft altijd veel herkenning als je met iemand praat die ook een kind (Puber! zou mijn zoon roepen) met autisme heeft, en in dit geval ook met ADHD. Zij bleek de enige van het gezin te zijn die geen diagnose heeft, en dus regelt en plant ze alles voor iedereen, met weekplanners en agenda's. Daar hield de herkenning voor mij heel even op; tenminste, de regeltaken liggen ook grotendeels op mijn schouders, maar ik breng het er niet zo goed vanaf als zij. Ik doe natuurlijk mijn best, maar ik loop vaak tegen de beperkingen van mijn ADD-achtige brein aan.  Later dacht ik er nog steeds over na, hoe fijn het zou zijn voor ons gezin als ik wel goed was in plannen....