Mijmerdingen

Ik vind het leuk om mensen te observeren. Ik luister naar hun gesprekken, bestudeer hun onderlinge verhoudingen, probeer erachter te komen wie ze zijn en wat ze doen en hoe hun leven is.  Soms probeer ik daarvan ook iets op te schrijven, omdat dat een goede oefening is en ook omdat ik het wil onthouden. Afgelopen zomer, op de terugweg van onze minivakantie, waren wij als gezin op een zondagmiddag in een binnenspeeltuin. Onze kinderen waren aan het spelen en mijn man en ik zaten aan een tafel in een rustig gedeelte, achter glas, waardoor je het speelgedeelte kon zien. Er waren ook tafels dichtbij de speeltoestellen, maar daar zat je midden in de kakofonie van spelende kinderen. Het deel waar wij zaten was waarschijnlijk 's avonds een Oosters ‘all you can eat’-restaurant. Het was er die middag heerlijk rustig.  Wij zaten in de hoek waar de muur en het glas samen kwamen en een paar tafels verderop zat een man. Verder was het leeg. De man was nog jong, maar al een beetje kalend, e...

Het is al even geleden dat ik hier iets schreef. De zomervakantie is al lang en breed voorbij en er vallen inmiddels bladeren van de bomen. Toch lukte het me tot nu toe niet erg om in een schrijfflow te komen.  Ik ben eigenlijk pas deze week weer begonnen met wat ik ‘het echte werk’ noem: iets doen waardoor er ooit misschien een keer een boek van mij op een plank zou kunnen staan. Tot die tijd was ik bezig met wennen aan vroeg opstaan, slaap inhalen en bijkomen. De eerste tijd na de zomervakantie, of welke schoolvakantie dan ook, lijkt het alsof ik last heb van een jetlag. Een beetje hetzelfde als wanneer de winter- of zomertijd begint. Dat duurt meestal een week en dan ben ik eraan gewend. Nu duurde het iets langer omdat er ook nog een paar extreem korte nachten tussen zaten. Maar goed. I’m back :) en ik ben aan het nadenken over het boek dat ik wil gaan schrijven. Ik zit namelijk in een onwennige situatie: ik heb nog geen idee wat ik ga schrijven. Nou ja, ik heb wat vag...

Misschien wordt het eens tijd voor een update over de hotel(mini)vakantie. Ik had eerst een heel stuk geschreven over wat we hebben gedaan en hoe het hotel beviel en wat voor weer het was, maar daarmee verveelde ik mezelf nogal en ik dacht: dit is tenslotte geen reisblog. Dus ik heb het even wat ingekort. ADD-vriendelijk? De inpakstress van tevoren bleek niet veel minder te zijn dan voor een vakantie in een huisje of stacaravan, al hoefden we natuurlijk minder mee te nemen. Geen wc-papier, hagelslag of theedoeken. Maar we zouden 's ochtends om half 9 proberen te vertrekken, met uitloop tot half 10 (het werd 9.41). En dus kon ik vrij lastig mijn inpakstrategie toepassen. Ik ben erachter gekomen waarom ik een last minute-inpakker ben: ik wil graag ALLES bij elkaar zien wat ik mee wil nemen. Dus verzamel ik het meestal in de loop van een paar uur op een groot oppervlak, liefst een tweepersoonsbed, per categorie gestapeld of neergelegd. Dan kijk ik hoeveel tassen of koffers ik nodig he...

De emailservice van dit blog is veranderd. (Voor de ingewijden: Feedburner was zo flauw om ermee te stoppen en daarom is het nu Follow.it geworden.) Vandaar dat je als abonnee een anders uitziende mail krijgt. Waarschijnlijk moet je ook opnieuw bevestigen dat je de emails wilt ontvangen, dat heeft te maken met privacy. Ook het abonneren op de website gaat nu anders, niet meer via een knop bovenaan maar in het uitklapmenu aan de linkerkant.  Sorry voor het ongemak ;) Mocht er ergens iets mis gaan, laat het mij dan even weten in een reactie!

Door alles wat ik eerder schreef over introvert en snel overprikkeld zijn en mijn grote voorliefde voor alleen thuis zijn, zou je kunnen denken dat ik de zomervakantie vreselijk vind. Maar zeker in de eerste weken is dat niet zo. Ik vind het heel fijn dat ik niet meer om kwart over 6 hoef op te staan, want ik ben geen ochtendmens. Het is lekker rustig dat zwemles stil ligt. Ik vind het fijn dat de kinderen kunnen uitrusten na een lang schooljaar en dat we met z’n allen leuke dingen kunnen doen. Pas na gemiddeld een week of vier begin ik er wat meer last van te krijgen dat het nogal druk is om me heen. Maar dan is het ook alweer bijna voorbij. (Dit schrijf ik nog heel optimistisch op de derde dag van de zomervakantie.) We gaan binnenkort een paar dagen op vakantie. Zoals gewoonlijk in Nederland. We willen ook graag eens naar het buitenland, maar met é én inkomen en vijf mensen is dat een beetje te duur. En dit is misschien ook niet het juiste jaar daarvoor :|  We hebben deze keer e...

Sommige mensen vinden het leuk om tegelijk met anderen te schrijven. Samen in een ruimte, op een schrijfvakantie, of verbonden via internet. Bijvoorbeeld met writing sprints via Youtube. Ze worden dan gemotiveerd door het idee dan anderen op dat moment ook aan het schrijven zijn. Veel schrijvers houden van wat drukte om zich heen en gaan met hun laptop in een koffietentje zitten. Of als dat om een of andere reden (een pandemie of zo) niet kan, luisteren ze naar geluiden van koffietentjes (klik op het koffiekopje voor een voorbeeld). Voor mij werken al die dingen niet. Wel voor even misschien. Ik heb wel eens een half uur aan een tafeltje bij de Hema gezeten en een idee voor een scène van mijn boek opgeschreven. Niet op mijn laptop maar op mijn telefoon, want ik val liever niet op. En ik heb wel eens schrijfoefeningen gedaan in de wachtruimte bij het zwembad, terwijl mijn kinderen les hadden.  Maar voor het echte werk wil ik langere tijd alleen zijn, in een vertrouwde omgeving me...

De laatste tijd wordt mijn blog weinig gelezen. Dat kan ik zien aan de statistieken (nee, ik kan niet zien wie mijn lezers zijn ;) ). Waarschijnlijk komt het deels doordat ik mijn blogposts niet meer aankondig op mijn persoonlijke Instagram-account, maar op een nieuw openbaar account. En voor zover ik het begrijp, werkt het algoritme van Instagram zo: hoe minder posts en volgers, hoe lager in de ranglijst en hoe minder mensen je kunnen zien. Dat schiet natuurlijk niet op, maar ik vind het eigenlijk niet zo erg. MAAR: dat is juist een valkuil. Aan de ene kant ben ik met dit blog begonnen om te oefenen met schrijven, gewoon voor mezelf. Maar aan de andere kant is het ook een middel om te leren delen wat ik geschreven heb. En zo te leren omgaan met kritiek, en gewoon al met het feit dat mensen het kunnen lezen. Ook zonder kritiek vind ik dat al spannend genoeg. En juist omdat het spannend is, vlucht ik er onbewust van weg en vind ik het dus niet zo erg dat er minder mensen meelezen.  ...