Mijmerdingen

Als je mij toen ik 11 was had gevraagd waarom ik een dagboek bijhield, had ik waarschijnlijk gezegd: “Omdat ik het leuk vind.” In de loop van de tijd zijn er wel wat redenen bijgekomen.   Vastleggen Het lijkt nogal veel van het goede om 83.000 woorden in een jaar te journalen, zoals ik vorig jaar deed, maar ik vind het wel een mooi idee dat ik een veelbewogen jaar zo uitgebreid gedocumenteerd heb. Veelbewogen door de opkomst van corona, maar voor mij ook door de verhuizing uit Zeeland na 16 jaar. Daar kwamen veel emoties bij kijken die ik lekker van me afgeschreven heb. En als ik nu lees over onze zoektocht naar een huis, leest het bijna als een spannend verhaal, met net op het nippertje een goede afloop. We wilden in de zomervakantie verhuizen, maar die kans werd steeds kleiner. Tot eind juni het verlossende woord kwam dat we nummer 1 waren geworden bij een loting voor een huurhuis. Het was echt een wonder, en ik ben blij dat ik dat heb vastgelegd. Mijn journal fungeert soms ook a...

Toen ik 11 jaar was begon ik een dagboek bij te houden. Eerst schreef ik in een schrift en daarna kwamen er dagboeken met sloten. Met sleuteltjes die soms alarmerend veel op elkaar leken, en inderdaad op zo'n beetje alle dagboeksloten bleken te passen. (Oeps...) Ik heb soms bladzijden volgeschreven die zo ontzettend saai zijn dat ik er bijna bij in slaap val als ik ze nu weer lees. Ik heb weleens delen van een dagboek verbrand in een woedende poging om mijn gevoelens voor iemand te vergeten. Ik heb me weleens voorgenomen om een jaar lang elke dag te schrijven, wat vaak niet lukte, maar dan schreef ik wel de datum en: Sorry, ik heb nu geen tijd! (Ik was een jaar of 15…) Soms schreef ik langere tijd niet, maar altijd kwam ik toch weer terug bij mijn dagboek. Rond het jaar 2000 was het tijdperk van de papieren dagboeken voor mij voorbij en begon ik te typen in Word. De laatste jaren schrijf ik eerst in Google Docs op mijn telefoon of laptop en daarna plak ik het in een Word-document...

Mijn nicht Jolette Baakman, die een coachingpraktijk heeft, schreef pas een heel goede post over geluksgevoel . Ik wilde iets doen met haar tips en besloot te beginnen met bedenken waar ik allemaal dankbaar voor was. Misschien zou ik ook een gratitude journal kunnen beginnen, zoals Oprah in de jaren '90. (Ik doe meestal pas jaren of decennia later mee aan trends, die dan natuurlijk geen trends meer zijn, maar who cares). Ik zat op de fiets naar de Jumbo en bedacht hoe dankbaar ik was voor de bloesem aan de bomen, de blauwe lucht, gezondheid, enz. Ik zat helemaal in een happy flow. Ik kwam aan bij de Jumbo en stond beleefd te wachten op een winkelwagentje, terwijl ik probeerde afstand te houden en niemand in de weg te staan. Toen liep er een man langs me heen. Hij zei tegen een vrouw die net een wagentje wilde terugzetten: 'Geef maar hier hoor.' Mopperend in mijn mondkapje pakte ik het volgende wagentje. De flow was doorbroken. 'En ik ben NIET dankbaar voor mensen die vo...

1 miljoen Nederlanders willen een boek schrijven. Die kreet lees ik regelmatig, al kan ik er nu niet direct een link voor vinden. Het lukt maar een heel klein percentage van al die mensen om een boek af te maken. Laat staan dat het uitgegeven wordt. Je kunt het natuurlijk altijd nog in eigen beheer uitgeven, maar dat kost geld en veel tijd en inspanning.  Als je daar achter komt, zakt de moed je wel een beetje in de schoenen.  Ondanks dat alles wil ik nog steeds een boek schrijven. Ik kan niet goed uitleggen waarom.  De drang om te schrijven heb ik al vanaf mijn jeugd. In het begin uitte zich dat vooral in verhaaltjes over dieren en kabouters, en kinderen die streken uithaalden. Later las ik ergens dat een meisje van 11 een boek had geschreven en ik dacht: dat kan ik ook! Ik zag het als een wedstrijd en dacht haar te kunnen verslaan door als 10-jarige een boek uit te brengen. Dat is niet helemáál gelukt... ;) Als kind was ik al een boekenwurm en misschien werkt het wel zo...

De laatste weken wordt er door mijn fans (a.k.a. mijn moeder en mijn oudste zoon) af en toe gevraagd wanneer ik weer een blogpost ga schrijven.  Ik geef het toe, ik was wel van plan om vaker iets te plaatsen dan nu het geval is. Voor mezelf heb ik wel een duidelijk idee waarom dat tot nu toe nog niet gelukt is, maar het is vrij lastig uit te leggen. Toch ga ik het proberen. We hebben natuurlijk dat hele ‘introvert dus niet kunnen opladen met mensen om je heen’-ding. (Toen de scholen weer begonnen lag er veel sneeuw, waardoor sommige gezinsleden een paar dagen extra thuis waren. Uiteindelijk was ik in die week alles bij elkaar ongeveer 9 uur alleen, en daarna kwam de voorjaarsvakantie. Batterij klein beetje opgeladen, maar niet genoeg.) En dan is er nog het ADD-achtige brein. Ik heb geen diagnose ADD, want daarvoor moet je als kind én als volwassene voldoende kenmerken hebben. Ik ben in 2018 getest en daar kwam uit dat ik als volwassene 7 van de 9 kenmerken heb, maar als kind slecht...

Zoals veel mensen die van schrijven houden, ben ik introvert. Niks mis mee, we zijn zelfs de laatste jaren helemaal in. Er worden boeken over ons geschreven, websites en blogs opgericht. We zijn erg interessant ;) Voor mij is het gewoon een deel van mijn persoonlijkheid dat ik heel normaal vind. In deze coronatijd is het vaak een voordeel omdat ik toch al van nature afstand houd, mensen buiten mijn familie niet zomaar aanraak en geen feestnummer ben. Er is alleen wel één groot nadeel: het thuisonderwijs.  Introvert zijn betekent onder andere dat je energie kwijtraakt door bij andere mensen te zijn en juist energie krijgt van alleen zijn. Dus in normale tijden heb ik de eerste week na de kerstvakantie nodig om bij te komen en op te laden. Heel gezellig met z'n vijven thuis, maar na twee weken is het wel genoeg geweest. Zeker in de winter, als ik toch al minder energie heb. Die eerste week verwacht ik dus niet al te veel van mezelf. Maar nu viel ik meteen met mijn neus in het thuiso...

In 2020 heb ik 130.000 woorden geschreven. Dat is evenveel als een redelijk dik boek. Toch zal het grootste deel van die woorden nooit door iemand gelezen worden.  Ik deed voor het tweede jaar mee aan een uitdaging om meer te schrijven. Ik was al jaren van plan om een boek te schrijven en dat schoot niet erg op, dus dit leek me een goede stimulans. Je kunt je eigen doelen stellen en vult elke week de resultaten in op een gezamenlijke spreadsheet. Mijn doel voor 2020 was 2000 woorden per week en dat heb ik ruimschoots gehaald. Ook schreef ik meestal vaker dan de vijf dagen per week die ik me had voorgenomen. Maar toen ik aan het einde van het jaar ging terugkijken (ik ben dol op Excel en had alles per project bijgehouden) merkte ik dat ik maar 7,5% van de 130.000 woorden besteed had aan mijn boek. En dan telde ik aantekeningen nog mee. Dus met al mijn goede bedoelingen en inspanningen schoot het nog steeds niet op.  Dat was wel een eye opener. Misschien ben ik wel niet in de ...